Ενώ η μεγάλη βιομηχανία της "Mindfulness/Ενσυνειδητότητας" είναι τώρα γεμάτη με διάφορες διαδικτυακές εφαρμογές και επιτόπια προγράμματα που δίνουν στους ανθρώπους καθοδηγούμενες οδηγίες για το πώς να εξασκηθούν στο κέντρο, η πιο αυθεντική πρακτική της προσεκτικότητας (ή του διαλογισμού) συμβαίνει σε αθόρυβα περιβάλλοντα. Οι άνθρωποι στις μέρες μας είναι τόσο συνηθισμένοι να πλημμυρίζονται από καθημερινό συνεχή οπτικό και ακουστικό θόρυβο, που η προοπτική να κάθονται στη σιωπή φαίνεται πολύ προκλητική. Αυτό συμβαίνει γιατί όταν καθόμαστε σιωπηλοί προσπαθώντας απλώς να παρατηρήσουμε την αναπνοή μας, οι σκέψεις μας, πηδώντας σαν μαϊμού από θέμα σε θέμα με την ταχύτητα ενός αγωνιστικού αυτοκινήτου, έρχονται στο επίκεντρο. Με την αφοσιωμένη εξάσκηση, μαθαίνει κανείς να επιτρέπει σε αυτές τις σκέψεις να έρχονται και να φεύγουν, με τον ίδιο τρόπο που όλες οι άλλες αισθήσεις μας (απαλές ή έντονες) έρχονται και φεύγουν.