🧑‍🏫 Dag van de Leraar: Zo is het onderwijs veranderd - met juflorecreaties

Voor de Dag van de Leraar vroegen we leerkrachten: Wat is er vandaag in jouw klas anders dan vroeger?

Vandaag delen we de antwoorden van Lore met jullie. 💛 Ze vertelt wat ze zelf als leerling nog anders heeft meegemaakt, welke veranderingen in het onderwijs ze bijzonder waardevol vindt en welk moment uit het afgelopen schooljaar haar tot vandaag is bijgebleven.

Bedankt, Lore, dat je ons een kijkje geeft in jouw klas – en bedankt aan alle leerkrachten die elke dag met hart, ideeën en betrokkenheid hun klas vormgeven.

• Wat doe je vandaag in je klas wat je zelf als leerling nooit hebt meegemaakt?

Ik geef mijn leerlingen meer ruimte om te leren op een manier die bij hen past. In mijn klas is leren niet alleen stilzitten, luisteren en oefeningen maken. We bewegen, spelen, ontdekken & werken met concrete materialen.Spel is voor mij een krachtige manier om leerstof aan te brengen, de kinderen gemotiveerd te houden en te zorgen dat elk kind op zijn eigen niveau kanoefenen. Ze leren niet alleen de leerstof, maar ook samenwerken, problemen oplossen, omgaan met verliezen en opnieuw proberen.Daarnaast maak ik bewust ruimte voor het welbevinden van mijn leerlingen. We praten over gevoelens, leren onze emoties herkennen en zoeken samen naar manieren om tot rust te komen. Daarom schilderde ik mijn klas deze zomer in zachte natuurtinten en richtte ik het ook heel natuurlijk in met poefjes, kussens, een rijstbak, etc.Een plek waar ze zichzelf mogen zijn en elke emotie ok is.

• Welke verandering in het onderwijs maakt je het meest trots dat die inmiddels heel normaal is geworden in het dagelijks schoolleven?

Wat me het meest trots maakt, is dat er steeds meer aandacht is voor het welbevinden van kinderen en dat mindfulness, ontspanning en ontprikkeling een steeds vanzelfsprekendere plaats krijgen in het onderwijs.Men beseft dat leren niet betekend dat kinderen continu moeten presteren. Er is ruimte voor bewegingstussendoortjes, maar evenzeer voor yoga, ademhalingsoefeningen, mindfulness en het inzetten van klank, bijvoorbeeld met klankschalen of een tongue drum. Het zijn waardevolle momenten waarop kinderen even kunnen ontladen, tot rust komen en opnieuw verbinding maken met zichzelf.Ook in mijn klas probeer ik die momenten bewust in te bouwen. Een kind dat zich goed voelt in zijn vel, zal beter tot leren komen. Welbevinden is voor mij dan ook geen extraatje naast het onderwijs, maar een maar een essentiële voorwaarde om te kunnen groeien. Als juf en als mama van een zoon met ASS en ADHD kan ik dit alleen maar nog meer aanmoedigen.

• Als je weer zo oud zou zijn als je leerlingen nu: wat zou je dan het meest verrassen aan hoe jouw klas er vandaag uitziet?

Als ik opnieuw zo oud zou zijn als mijn leerlingen, zou ik verrast zijn door de warmte en gezelligheid die mijn klas uitstraalt.Ik zou binnenkomen en merken dat een klaslokaal helemaal niet saai, kil of onpersoonlijk hoeft te zijn. Er zijn verschillende hoekjes waar we samenkomen om te vertellen, waar leerlingen tot rust kunnen komen of waar we in groep kunnen samenwerken. De leuke decoratie en de warme aankleding zorgen voor een fijne sfeer waarin je je welkom voelt.Mijn klas voelt voor mij als een plek waar kinderen graag binnenkomen. Waar ze onthaald worden met een knuffel, high five of handshake. Een plek waar niet alleen geleerd wordt, maar waar ook gelachen, verteld, ontdekt en tot rust gekomen kan worden.

• Kun je een concreet moment uit het afgelopen schooljaar met ons delen (bijvoorbeeld een routine, iets wat je hebt gezegd of een reactie van je leerlingen) dat je bijzonder is bijgebleven?

Vorig schooljaar zat er een jongen in mijn klas die veel moeite had met taal. Hij was zich sterk bewust van zijn achterstand tegenover de andere leerlingen en kreeg zijn faalangst hierdoor moeilijk onder controle. Soms blokkeerde hij volledig. Op een bepaald moment trok hij zelfs uit pure frustratie aan zijn eigen haar.Uiteraard bood ik hem op zulke momenten een plek aan in onze rustige hoek, waar hij even tot zichzelf kon komen. Maar ik wilde ook verder kijken: hoe kon ik ervoor zorgen dat taal voor hem niet langer alleen iets moeilijks en frustrerends was, maar ook iets leuks?Vanuit die vraag ontstond mijn kieskast: een koffer vol taalspelletjes voor snelle werkers. Het idee was eenvoudig: leerlingen die hun werk klaar hadden, konden op een speelse manier verder oefenen met taal.En wat gebeurde er? Hij begon helemaal op te bloeien!Waar hij voordien soms opgaf wanneer een taaloefening moeilijk werd, wilde hij nu sneller zijn werk afmaken om met de kieskast te mogen spelen.

Hij keek uit naar de taalspelletjes en vergat bijna dat hij ondertussen volop met taal bezig was.Onbewust oefende hij woordenschat, spelling, lezen en taalvaardigheid, maar vooral: hij kreeg opnieuw plezier in leren. Zijn aandacht verschoof van “Ik kan dit niet” naar “Ik wil dit graag doen!”Dat moment is me bijzonder bijgebleven. Het bevestigde voor mij hoe krachtig spelend leren kan zijn. Soms hoef je de leerstof niet gemakkelijker te maken, maar moet je een andere ingang zoeken. Een ingang die aansluit bij de interesses en mogelijkheden van het kind.Want wanneer een kind zich goed voelt, plezier ervaart en succes mag beleven, ontstaat er ruimte om te leren. En dat is precies waar ik als leerkracht elke dag opnieuw naar op zoek ga.