Φτιάξε μια εικόνα "πώς είναι να..."

 Πρώτος μήνας της νέας σχολικής χρονιάς, 18 συν 1 καινούρια μαθήτρια και 1 καινούρια δασκάλα που την έχουμε δει στα διαλείμματα αλλά "τώρα θα την έχουμε".

"Πρέπει" να μπούμε σε σειρά, "πρέπει να μη σπρωχνόμαστε", "πρέπει να είμαστε καλές και καλοί μπροστά στην κυρία" και φυσικά "πρέπει" να παίρνουμε πάντα 100% στα τεστ.

Ανάμεσα στα πρέπει ακούς "ζαλίζομαι", "πονάει η καρδιά μου", "πονάει η κοιλιά μου", "δεν ξέρουμε να γράφουμε έκθεση", "η μαμά θυμώνει όταν κάνω λάθη", "δεν χωράω πουθενά"...

Το μάθημα ολοκληρώνεται και λίγο πριν το κουδούνι χτυπήσει για διάλειμμα  ένας κρύβεται μέσα στο φούτερ του τόσο ερμητικά κλεισμένος που με το ζόρι ακούς τη φωνή του.

-Μπορώ να σε βοηθήσω;

-Όχι...κανείς δεν μπορεί να με βοηθήσει...Δεν ανήκω πουθενά. Έχω γύρω μου και μπροστά και πίσω μου τείχη που δε με αφήνουν να είμαι ο εαυτός μου και με απομακρύνουν από τους φίλους μου. Ψιθυρίζει και μετά βίας ακούγεται.

-Έχεις τείχη που σε εμποδίζουν...Πρέπει να είναι πολύ έντονο και δύσκολο να έχεις γύρω σου τόσο μεγάλα και απροσπέραστα εμπόδια.Πάρε αντικείμενα που βλέπεις γύρω σου και φτιάξε αυτά τα τείχη.

-Τι; Μα πώς; Οι τσάντες έχουν πολύ βάρος και δεν μπορώ να τις σηκώσω.

-Θα σε βοηθήσω εγώ!

Τσάντες μπροστά και δίπλα και πίσω από το θρανίο καλυμμένες με μπουφάν. Πήρα για λίγο την πρωτοβουλία να καθίσω μέσα στο σκηνικό που φτιάχτηκε για να νιώσω πώς είναι να...

-Κάθισε κι εσύ και πες μου αν αυτό που φτιάξαμε μοιάζει με αυτό που νιώθεις.

Με λύπη διαπίστωσα πως συγκινήθηκε τη στιγμή που κάθισε στην καρέκλα και ένιωσε τη φαντασία του να ζωντανεύει.

-Πώς μπορώ να σε βοηθήσω να μικρύνουμε ή και να εξαφανίσουμε ακόμα τα τείχη, αν το θες;

-Θέλω να αλλάξω θέση. Δεν με πειράζει η καινούρια μαθήτρια όμως ο τρόπος που κάθομαι δίπλα της δε μου αφήνει ανοιχτό δρόμο να νιώθω κοντά στους φίλους και τις φίλες μου.

Το μόνο που χρειάστηκε είναι να καθίσει μία καρέκλα πιο δίπλα, να νιώσει άνετα και αμέσως ξεκινήσαμε να "χαλάμε" το θλιβερό σκηνικό που πριν λίγα λεπτά είχαμε φτιάξει.

Ξέρω πως δε θα είναι μόνο αυτός ο λόγος ούτε αυτή η μοναδική στιγμή που το συγκεκριμένο παιδί αποσύρεται με τον τρόπο του από την ομάδα. Αυτό που ένιωσα όμως ήταν πως αν δεν τον συνόδευα στη θλίψη του αυτή θα έβρισκε τον τρόπο να τον απασχολεί και να τον κουράζει μέχρι τελικής πτώσεως.

Λίγα χρόνια πριν γνωρίσω το ψυχόδραμα και τις τεχνικές του σαν μέθοδο προσωπικής ανάπτυξης, το πιθανότερο θα ήταν να τον προέτρεπα να βγούμε διάλειμμα και να το συζητήσουμε περπατώντας. Ο ίδιος θα άρχιζε τις υπεκφυγές και θα κοιτούσε με αγωνία μήπως τον βλέπουν τα υπόλοιπα παιδιά να μιλάει με τη δασκάλα και θα αγωνιούσε ακόμα παραπάνω για το αν θα τον καλούσαν στο παιχνίδι τους.

Αφιέρωσε χρόνο και στάσου δίπλα τόσο όσο ο άλλος/η άλλη να νιώθει πως τον/την συνοδεύεις καθώς βιώνει με αυθορμητισμό τα συναισθήματά του/της.

Βασιλική Βαρβεράκη,

Παιδαγωγός-Θεατροπαιδαγωγός-Ψυχοδραματίστρια ΨΥΚΑΠ