Θεατρική Αγωγή: όλα όσα δουλεύονται χωρίς να γράφονται

Πέρα απ'όσα έχουν ειπωθεί έωςτώρα, αξίζει να σταθούμε σε κάτι εξίσου ουσιαστικό: στο τι ακριβώς δουλεύεται μέσα σε ένα μάθημα Θεατρικής Αγωγής. Γιατί πολλές φορές, απ’ έξω, αυτό που φαίνεται είναι απλώς ένα παιχνίδι. Από μέσα όμως, συμβαίνουν πολλά περισσότερα.

Στη Θεατρική Αγωγή δουλεύονται δεξιότητες που δεν γράφονται στον πίνακα και δεν αξιολογούνται με τεστ. Δουλεύεται η ικανότητα να περιμένω τη σειρά μου χωρίς να διαλυθώ. Να ακούω τον άλλον χωρίς να σκέφτομαι μόνο τι θα πω εγώ. Να μπαίνω στη θέση κάποιου άλλου, έστω και για λίγο, μέσα από έναν ρόλο. Να αντέχω το λάθος, την αμηχανία και να συνεχίζω.

Όλα αυτά συμβαίνουν μέσα στο θεατρικό παιχνίδι με τρόπο φυσικό. Δεν διδάσκονται θεωρητικά, βιώνονται. Το παιδί δεν μαθαίνει τι σημαίνει συνεργασία επειδή το άκουσε, αλλά επειδή τη χρειάστηκε για να προχωρήσει η ομάδα. Δεν μαθαίνει τι σημαίνει όριο επειδή του το εξηγήσαμε, αλλά επειδή το πλαίσιο του παιχνιδιού το απαιτεί.

Γι’ αυτό και πολλές φορές το έργο του θεατρολόγου είναι «αόρατο». Δεν φαίνεται σε ένα τετράδιο γεμάτο ασκήσεις. Φαίνεται όμως στη συνολική στάση της τάξης. Στον τρόπο που τα παιδιά στέκονται σε κύκλο. Στο πώς διαχειρίζονται τη διαφωνία. Στο πώς μπορούν να συνυπάρχουν χωρίς να χρειάζεται συνεχής παρέμβαση.

Είναι σημαντικό να ειπωθεί καθαρά ότι το θεατρικό παιχνίδι δεν είναι χαλαρή ώρα ούτε διάλειμμα μεταμφιεσμένο σε μάθημα. Έχει δομή, φάσεις και στόχους. 

Όσα δουλεύονται στη Θεατρική Αγωγή δεν αφορούν μόνο τον θεατρολόγο. Αφορούν όλους τους εκπαιδευτικούς. Γιατί μια τάξη που έχει μάθει να ακούει, να συνεργάζεται και να διαχειρίζεται το συναίσθημα, λειτουργεί καλύτερα σε όλα τα μαθήματα. Το θέατρο δεν έρχεται ανταγωνιστικά προς τα υπόλοιπα γνωστικά αντικείμενα· τα υποστηρίζει.

Ίσως τελικά η μεγαλύτερη αξία της Θεατρικής Αγωγής να βρίσκεται ακριβώς σε αυτό που δεν φαίνεται άμεσα. Στο ότι δουλεύει αθόρυβα όσα όλα τα άλλα μαθήματα προϋποθέτουν. Τη σχέση, την ομάδα, την παρουσία. Και όταν αυτά υπάρχουν, τότε το σχολείο μπορεί πραγματικά να λειτουργήσει ως χώρος μάθησης και συνύπαρξης — όχι μόνο μετάδοσης γνώσεων.