Το κοχύλι που μιλούσε με τη καρδιά

Υπάρχουν παιδιά που δεν μιλούν εύκολα στο σχολείο.
Όχι γιατί δεν ξέρουν τι να πουν.
Όχι γιατί δεν θέλουν.
Αλλά γιατί φοβούνται.

Τα παιδιά με επιλεκτική αλαλία έχουν λόγια μέσα τους, πολλά λόγια. Στο σπίτι γελούν, αφηγούνται, ρωτούν, τραγουδούν. Στο σχολείο όμως, η φωνή τους μοιάζει να κρύβεται. Σαν να παγώνει μπροστά στα βλέμματα, στις προσδοκίες, στην αγωνία του «αν τα καταφέρω».

Δεν χρειάζονται πίεση.
Δεν χρειάζονται επιμονή στο μίλα.
Χρειάζονται χρόνο.
Χρειάζονται ασφάλεια.
Χρειάζονται ενήλικες που να τους δείχνουν ότι είναι αποδεκτά ακόμη κι όταν σιωπούν.

Ένα χαμόγελο, μια ήρεμη παρουσία, η αποδοχή χωρίς όρους μπορούν να γίνουν γέφυρα. Μια γέφυρα από τη σιωπή προς τη φωνή. Και αυτή η γέφυρα χτίζεται αργά, με υπομονή και σεβασμό.

Στην εκπαιδευτική κοινότητα έχουμε τη δύναμη να κάνουμε τη διαφορά. Να δούμε πέρα από τη σιωπή. Να ακούσουμε αυτά που δεν λέγονται. Να δώσουμε χώρο, χωρίς σύγκριση, χωρίς βιασύνη.

Γιατί κάθε παιδί αξίζει να νιώθει ασφαλές.
Και κάθε φωνή αξίζει να ακουστεί, όταν θα είναι έτοιμη.